► ได้มีเวลากลับมานั่งเขียน Blog ต่อสักหน่อยนึง  หลังจากไม่ได้เขียนมานานเป็นเดือนแล้วมั้งเนี่ย... หลังจากย้ายพ่อกลับมารักษาตัวที่ รพ.หาดใหญ่ แรก ๆ อาการก็น่าเป็นห่วง  เนื่องจากเดินทางไกล รถพยาบาลขับซิ่งมาก เหนื่อยกว่าอาการจะคงที่ ก็หลายวันเลย   ว่าถึงการรักษาที่ใหม่ ก็โอเค เรื่องเครื่องมือที่ทันสมัยกว่าที่เก่า  แพทย์ที่ทำงานกันเป็นทีมหมุนเวียนกันมาดูอาการ  ซึ่งที่เก่าแพทย์จะดูคนไข้ของใครของมัน  มีแบบไม่กินเส้นกันด้วย      แต่ที่เห็นแตกต่างกันมากคือความเอาใจใส่จากพยาบาล  พยาบาลที่นี่ไม่ค่อยเอาใจใส่ผู้ป่วยเลย  ที่เก่าดีกว่ามาก Take Care  ดีสุด ๆ    

  ► ว่ากันเรื่องอาการหลังจากให้พ่อพักเหนื่อยให้อาการคงที่อยู่หลายวัน  แล้วทีมแพทย์ก็รักษาโดยที่ทางเราไม่ค่อยรู้ในเรื่องการรักษาเท่าไร  เพราะไม่ค่อยเจอหมอเลย  อาการก็ดีขึ้น ๆ เรื่อย ๆ จนกระทั่งได้ออกจาห้อง ไอ.ซี.ยู  แล้วก็ถอดท่อที่ช่วยหายใจออก  แน่นอนเป็นสัญญาณที่ดีมาก  คนไข้สามารถหายใจเองได้ (จริง ๆ พ่อทนไม่ค่อยไหวพยายามลุกขึ้นมา ครั้งนึง เอามือกระชากสาย Oxygen พยาบาลก็มาดู เห็นว่าหายใจเองได้เลยปล่อยให้หายใจเอง .... ซ่าส์ จริง)

  ► มาอยู่ตึกอายุรกรรม เพื่อพักฟื้น เอาแล้วครับ  ปัญหาเริ่มมา  พ่อเริ่มซ่าส์ ครับ พยายามจะลุกขึ้นมาเดิน กระทืบเตียง  ไม่ยอมนอน  พยาบาลให้ยานอนหลับ หลับไปไม่ถึงชั่วโมงตื่นมาอีกแล้ว   พยาบาลกลัวมากเนื่องจากว่าเคสนี้หมอกำชับไว้ให้ดูแลเป็นพิเศษ  เพราะเคสนี้โอกาสรอดน้อยมาก ที่หัวใจหยุดเต้นไปแล้วกลับมาได้ขนาดนี้  ซึ่งถือว่าหมอประสบความสำเร็จมาก แล้วใช้เวลาพักฟื้นสั้นมาก  พักฟื้นอยู่อีกประมาณ 1 อาทิตย์   ในที่สุด ... ก็ได้กลับบ้าน  แต่กลับไปก็ต้องดูแลพิเศษหน่อย  เพราะไม่มีพยาบาล  พยายามทำกายภาพบำบัด เพราะคนไม่ได้เดินเป็นเดือน  ขาก็ลีบไม่มีแรง  ลุกขึ้นยืนได้ขาก็สั่น   ส่วนพูดได้นิดหน่อย เสียงยังแหบ  เพราะใส่ท่อเข้าไปช่วยหายใจมันไปกดทับหลอดเสียง  ลองโทรไปคุยกับพ่อแล้ว ก็พอฟังรู้เรื่อง  เป็นเสียงที่ได้ยินครั้งแรกเลยหลังจากที่พ่อป่วย 
"ป๊า แย่แล้ว"  พ่อผมพูดคำนี้  ผมก็บอกกลับไปว่า "ไม่แย่หรอก ค่อย ๆ หายแล้ว เดี๋ยวก็เหมือนเดิมแล้ว" พ่อผมบอก "ครับผม ๆ"   ฟังแล้วแปลก ๆ เหมือนกัน   น้องผมบอกแกคงเริ่มปลง  อันนี้น่าจะใช่นะ  เพราะคน ๆ นึงจากใช้ชีวิตปกติ อยู่ ๆ มาเป็นแบบนี้กระทันหัน แล้วกลับมาได้ขนาดนี้  เป็นผมก็คงจะปลงเหมือนกัน   ชีวิตคนเราไม่ได้แน่นอน อะไรเลย  คงต้องทำวันนี้ให้ดีที่สุด ....  แล้วค่อยมาเขียนต่อ ครับ